Koń Małopolski
Pochodzenie: Konie małopolskie to najstarsza polska rasa koni szlachetnych. Początki konsolidacji tej rasy sięgają XVII wieku. Prymitywne klacze miejscowe doskonale przystosowane do środowiska zaczęto krzyżować reproduktorami pochodzenia orientalnego takimi jak persy, turkmeny, a później araby, które utrwaliły bardzo ważne cechy konia małopolskiego, takie jak odporność na choroby, dobre wykorzystanie paszy, niewybredność długowieczność i plenność. Proces ten najwyraźniej był widoczny na ziemiach  Małopolski, obejmującej wówczas duże terytorium Rzeczypospolitej od Krakowa po granicę z imperium tureckim. W następnych stuleciach wpływ na rasę miały ogiery rodów austrowęgierskich, niosące krew angielską. Wysokość w kłębie: 158 - 165 cm
Umaszczenie: wszystkie maści
Pokrój: głowa mała, długa szyja, nieco słaby grzbiet, lekko ścięty i dobrze umięśniony zad, głęboka kłoda, długie kończyny.  Koń małopolski jest dużym koniem w typie wierzchowym, obdarzonym dużą urodą i dobrym ruchem.
Charakter: zrównoważony temperament, chęć do pracy pojętność i łagodność,
Użytkowanie: wierzchowe, przydatnym w użytkowaniu wierzchowo-rekreacyjnym i sportowym. Konie te przez stulecia towarzyszyły człowiekowi (były wykorzystywane jako konie pociągowe w rolnictwie i transporcie oraz wierzchowe również w celach militarnych)